Küllerinden Doğan Bir İrade: İntikam Değil, İnşa
On dokuz yaşımın bir yaz akşamında, babam Selim’in hayatımı bir metal varilin içinde yakışını izledim. Bu sadece kıyafetlerimin ya da botlarımın yok oluşu değildi; annemden kalan o tek kahve fincanı, lise mezuniyet fotoğrafım ve alın terimle aldığım bilgisayarım Ankara’nın isli havasına karışıyordu. “İtaat etmezsen sonun bu olur,” dediğinde dumanın yükselişini sessizce takip ettim. Babam beni bir evlat değil, mülkiyetindeki bedava bir işçi olarak görüyordu. Kendi yolumu, İstanbul’u seçtiğim için beni nankörlükle suçlamış, varlığımı küle çevirerek beni dize getireceğini sanmıştı.
Bilmediği bir şey vardı: Hayatımın asıl “tapu senetlerini” çoktan Mert’in arabasının bagajına saklamıştım. Cebimde kırk üç lira ve bagajdaki o kabul mektubuyla İstanbul’a doğru yola çıktığımda, babam arkamdan “Bir daha bu eve dönemezsin!” diye bağırıyordu. Haklıydı; o eve bir daha “onun mülkü” olarak dönmeyecektim.
Şantiyelerden Şirket Patrona: Selimoğlu’nun Yeniden Doğuşu
İstanbul’da ilk yılım hayatta kalma savaşıydı. Gündüzleri yıkım işlerinde balyoz salladım, geceleri proje planlama ve maliyet hesabı çalıştım. İkinci el botlar ve indirimli pantolonlarla kışın çatı çattım, yazın alçıpan taşıdım. Yirmi dört yaşıma geldiğimde, kapısında “Selimoğlu Restorasyon ve İnşaat” yazan eski bir kamyonetim vardı. Soyadımı değiştirmedim; aksine, babamın lekelediği o ismi dürüstlüğümle ve disiplinimle yeniden tanımladım.
Kimsenin dokunmaya cesaret edemediği, su hasarlı ve harabeye dönmüş mülkleri alıp onları parlayan birer yuvaya dönüştürdüm. Ben tırnaklarımla kazıyarak yükselirken, babam Ankara’da kendi krallığını ihmal ediyordu. Vergi borçları ve ipotekler altında ezilen o “kutsal” ev, nihayet bir yağmurlu perşembe sabahı icra ilanına düştü.
Devranın Döndüğü An
İhale salonu soğuk ve bürokratikti. Yatırımcılar o eve sadece “masraflı bir mülk” olarak bakarken, ben her bir çatlağında kendi çocukluğumun sızısını görüyordum. Çekiç indiğinde, evin sahibi artık bendim. Bu bir şans değildi; bu, babamın beni kırmak için kullandığı o ateşin başında kendime verdiğim sözün tutulmasıydı.
Ankara’ya sürdüm. Bir zamanlar gözümde devasa görünen o ev, şimdi yorgun ve küçücüktü. Kapının önünde, elimde anahtarlarla bir fotoğraf çektim ve altı yıl sonra ilk kez babamı arayıp o meşhur cümleyi fısıldadım: “Posta kutuna bak.”
Zirvedeki Temizlik
Zarfın içinde ne bir tehdit ne de bir not vardı; sadece o evin yeni sahibinin ben olduğumu gösteren bir görüntü. Babamı sokağa atmadım, yasal süreci soğukkanlılıkla izledim. Bana telefonda nefret kusarken ona sadece şunu söyledim: “Gücün yanlış ellerde ne kadar çirkinleştiğini bana sen öğrettin. Asla senin gibi biri olmamam gerektiğini kanıtladığın için teşekkür ederim.”
Mülkü baştan aşağı restore edip sattım ve kazandığım her kuruşu, devlet korumasından ayrılan kimsesiz gençler için bir konut projesine bağışladım. İşte o an, içimdeki o metal varilin ateşi tamamen söndü.
Asıl zaferin, birine acı çektirmek değil; size yaşatılan acıyı, kimsenin yıkamayacağı kadar sağlam bir hayatın temeline dönüştürmek olduğunu anladım. Benim temelim artık sarsılmazdı.
