Oğlum ve gelinim bir trafik kazasında hayatlarını kaybettiklerinde, yedi torunumun bakımını üstlendim. On yıl sonra, en küçük torunum bodrumda gizlenmiş eski bir kutu buldu ve bana, “Annemle babam o gece ölmediler,” dedi. O kutunun içindekiler, beni acı bir gerçeğin pençesine sürükledi.
Gamze, 14 yaşındaydı ve mutfakta elindeki eski, tozlu kutuyu sanki her an patlayacakmış gibi dikkatle masaya koydu.
“Bunu bodrumdaki eski dolabın arkasında buldum,” dedi. “Babaanne… Annemle babam o gece ölmediler.”
Oğlum ve gelinim trafik kazasında hayatlarını kaybettiğinde Gamze henüz dört yaşındaydı. Onları çok net hatırlamıyordu ve büyüdükçe, onların nasıl birisi oldukları hakkında daha fazla soru sormaya başlamıştı.
Bunun, ölen ebeveynlerine olan takıntısının korkutucu bir boyut kazandığını düşünmüştüm.
Fakat yanıldım.
“Babaanne… Annemle babam o gece ölmediler.”
“Gamzeciğim, sana daha önce anlatmıştım—”
“Lütfen sadece bak, babaanne!”
O kadar ciddi görünüyordu ki, ona karşı koymadım ve her şeyden önce masaya oturup kutuyu açmaya karar verdim.
Kutuyu açtığım an, mutfak birden daralmaya başladı.
Ellerim titriyordu, paraların arasından bir deste nakit parayı çıkarırken, en alt kısımdaki şey dikkatimi çekti ve kalbim bir an durdu.
On yıldır bir yalana sarılıp yaşamışım.
devamı sonraki sayfada…
